سامی، جونیر دیویس

Davis, Sammy, Jr

بازیگر، خواننده (1925، نیویورک- امریکا؛ 1990)

پدر و مادرش در کار وودویل بودند. هنوز سه سالش تمام نشده بود که روی صحنه رفت. در همین سن به گروه بازیگران خانواده ی عمویش، ویل مَستین، که مرکب از هفت زن و هفت مرد سیاه پوست بود، پیوست. با شروع سال های بحران اقتصادی در امریکا، رفته رفته از تعداد گروه شان کاسته شد و در نهایت پدر، عمو و خودش ماندند و با نام گروه سه نفره ویل مَستین به کار خود ادامه دادند. خیلی زود سامی کوچک به نمایش گری کارآمد تبدیل شد و در چندینی تخصص گوناگون، از جمله نوازندگی، تقلید حرکات، لطیفه گویی و نواختن آلات مختلف موسیقی مهارت پیدا کرد. پس از پشت سر گذاشتن فراز و نشیب های دوران بحران، به خدمت سربازی رفت و پس از به پایان بردن آن، در سال 1945 دوباره فعالیت های نمایشی و کار بازیگری را از سر گرفت. این بار در تاترهای بزرگ تر و کلوب های شبانه معروف تر به اجرای نمایش پرداخت. در همین سال ها بود که به تنهایی به عنوان خواننده، صفحاتی به بازار عرض کرد و خیلی زود به یک شخصیت تلویزیونی تبدیل شد. در 1954 و در اوج روزهای موفقیت، در یک حادثه ی رانندگی مجروح شد و چشم چپ خود را از دست داد؛ به گونه ای که فعالیت هنری اش را متوقف کرد. اما ظرف چند ماه دوباره به صحنه بازگشت و با انرژی بیش تر، کارش را از سر گرفت. در 1956 برای نخستین بار در برودوی روی صحنه رفت و هم زمان در نخستین فیلم خود، سرگذشت بنی گودمن، به ایفای نقش پرداخت. خاطراتش را در دو کتاب با نام های بله من می توانم (1965) و چرا من؟ (1989) نوشته است.

دیویس، هنرمندی پُر انرژی و با استعدادهای گوناگون بود که توانست به رغم مشکلات عدیده ای که بر سر راهش بروز کرد، شهرت و اعتبارش را، به عنوان یکی از نمایش گران تراز اول امریکا، حفظ کند؛ وقتی که با دومین همسرش، مای بریت (1960- 1968)، بازیگر سوئدی، ازدواج کرد؛ وقتی که یهودی شد و وقتی که از دمکرات ها رو گرداند و به حمایت از جمهوری خواهان پرداخت، هم سیاه پوستان و هم سفید پوستان به او حمله کردند. در 1989 وقتی توانست سرانجام اعتیاد به الکل و کوکائین را ترک کند، به نشانه موفقیت و بازگشت به سینما، در تپ دانس به ایفای نقش یکی از دو شخصیت اصلی پرداخت، و هم راه با فرانک سیناترا و لیزا مینه لی به اجرای کنسرت پرداخت. اما چیزی نگذشته بود که مشخص شد به سرطان حنجره منجر شده و ظرف هشت ماه از پا درآمد.   

از فیلم ها (به عنوان بازیگر):

1955- سرگذشت بنی گودمن (و. دیویز)؛ 1958- آنا لوکاستا (لیون)؛ 1959- پورگی و بِس (پرمینجر)؛ 1960- اوشن و یازده یار او (مایلستون)، پپه (سیدنی)؛ 1962- سه گروهبان (ج. استرجس)؛ 1963- اپرای سه پولی (اشتوته)، جانی کول (و. آشر)؛ 1964- رابین و هفت آدم شرور (گ. ئاگلاس)، کابوس در آفتاب (م. لارنس)؛ 1966- مردی به نام آدام (ل. پن)؛ 1968- نمک و فلفل (ر. دانر)، چریتی شیریت (فاسی)؛ 1970- یک بار دیگر (جری لوییس)؛ 1981- مسیر کانن بال (نیدهم)؛ 1984- مسیر کانن بال 2 (نیدهم)؛ 1986- خطرهای پ. ک. (ج. گرین)؛ 1988- ماه بر فراز پارادور (مازورسکی)؛ 1989- تپ دانس (ن. کسل).